بعدازمدتها موفق شدم به وبلاکم سربزنم ودلیلی که مدت مدیدی درحضورشما نبودم مشکلاتی بود که درفرصت مناسب مفصل عرض خواهم کرد.

فعلا حق نگهدارتان

بچمه چیم درای توشیشته یوم ما

دیل افتوقروت وکیشته یوم ما

شووروزمه مثال زاری قاتیل

دجان مه میخ موشه سوزونی کچ کیل

مچوم مونموفاموم کی کجایی

کمرمه داس وری پشمه نیایی

قًٌَََووق کوه وری مویمه سفیده

دیلمه کوتیو کوتیوتورندیده

مولکای بگنه رفته بره مه

بلی بورتوشوم باچه سره مه

چخراپتکی کده مندم درای تو

بیه پسکی آغیل تووخدای تو

بیرورون تودکوه علاف دیروه

مزدوری مردمه سرایشی شیوه

کوری دیده خوارتوهم دصارا

چوپونه،مال موبوره دچارا

آته تو،دغونه بیلشی دشانه

گندم کیشت کده میه دخانه

پگموازدوری تودیق ونازیقی

بیخی تامو شده پندی پیچیقی

بیه خانه گلی لاله د روی تو

خاک مازار اوی چشمه دروی تو

بیه ماصومه رخویشی موکونی

بلده تو،توی وآروسی موکونی

مردمی قل دقل تانه میدیه

آته ماصومه ره دانه میدیه

گلی للگ دکوه قاقا موکونه

آته ماصومه جان اوزاموکونه

بیه بچه مه کی موچیم درایی

سورسویی تلخی لب تاله هایی

بیه کی تَوْ خانه گرمی ندره

تنوری خانه موسرخی ندره

بیه خانه گیلی ر آجوری کو

اَینه میده خانه ره گل گولی کو

بغض شعرت در گلویم جا گرفت

یک غزل درتاروپودم پا گرفت

شاعری بودم تهی از قافیه

با حضورت شعر من معنا گرفت

کاشف اسرار پنهانت شدم

شور عشقت در دلم بالا گرفت

مثل باران مهربان تر آمدی

دشتهای خشک را دریا گرفت

درسکوتی سرد، می مردم ولی

از نگاهت روح من گرما گرفت

نازنین درساحل چشمان من

کشتی سیمای توماواگرفت

این بارشعری را درج کرده ام که البته ازسروده های قدیمی من است . 

جدایی...                                    

عشق را در چشمهایت دیده ام

در شمیم روح زایت دیده ام

درپگاه آخرین دیدار تو

گریه را دربغض نایت دیده ام

درمیان کوچه های بی کسی

من همیشه جای پایت دیده ام

ای غریب آشنای شهر غم

غربتت را درصدایت دیده ام

دوریت را شعر هم درمان نکرد

اشک را درنامه هایت دیده ام

دردرونم شعله های آتش است

 تا دوچشم دل ربایت دیده ام

اشک را با خنده بر هم می زنی

ای صمیمی من وفایت دیده ام

تاتو رفتی عالمی تنها شدم

در غزل سوز ونوایت دیده ام

آه ازاین سرنوشت شوم ما

در جدایی گریه هایت دیده ام        

                                 همه وجود من

دورم   اما غرق  در رویای  تو

روزوشب درچشم من سیمای تو

ای به تن صد زخم از اهریمنان

ای به سوک لاله های  بی نشان

آسمانت  نور  باران    می شود

خاک تویاقوت ومرجان می شود

سینه ات   لبریز از مهرو غرور

می کندخورشیددرچشمت  ظهور

دشتهایت   لاله     بارانی   شود

چهره ات  خندان و نورانی  شود

قبله  من  سوی    تو  زانو   زنم

دم  به  دم  من  نعره  یاهو   زنم

هرچه دارم  جان و  دل  قربان تو

جان  چه  قابل , عالمی   ازآن تو

خاک پاکت مرهم چشم   من است

یوسف من دیدنت عزم  من است

چشم امید از جهان ببریده است

هرچه اندیشیده ام نامردمیست

این جهان لبریز از بی بته گیست

اف بر این مردم بی نام و ننگ

مردمان چشم تنگ وهفت رنگ

ظاهرشان آدم وحوا بود

باطنشان چون هیولاها بود

مردمان زر پرست وزرخرید

بردگان زور ویاران یزید

آنکه دین بازیچه اهدافشان

شیوه مردانگی شد لافشان

آن که پشت چهره فرهنگ شد

باعث شرمندگی وننگ شد

آن که حتی یک قلم ازدل نگفت

ازدل شیطان سرود،ازگِل نگفت

هرچه گفت ازهرزگی دیگر نگفت

لیک اما از علی اکبر نگفت

      ماه تابو

لب چشمه میی وکوزه بله شانه تویه

شمالک پچ میدیه پکیه بالا موکونی

بله بن بور موشوم وازسوز دیل نی می زنم

شینگ اولی میشینی تاشه خو چخرا موکونی

ماه تابو موشی و قاشای خور وا مو کونی

قد ازو قاش سیاه روز مره بگا موکونی

گلی روی تووا موشه دیل مر توبلجی مونه

سر اولی بور موشی چادیرخورتا موکونی

میده میده راه موری زره زره او موشوم

از بغل مه تر موشی شانه ربالا موکونی